leuke dingen

De zwerver vertrok met zijn armen vol cadeautjes. Ook nieuwe, die ik gemaakt had. Ik haalde er drie leuke dingen uit, dus moesten er ook weer drie dingen in.
En nog eentje extra, omdat de zwerver voor het eerst mijn kant op kwam. Ik vond het nogal moeilijk, ge kunt nooit weten wat de volgenden tof gaan vinden, en liefst ziet ge uw eigen spulletjes niet meer terug de volgende keer de zwerver op bezoek komt. Maar er werden drie dingen gemaakt en één gekocht.

een fleece muts

steekmarkeerders voor een breister

een setje borduurtjes

En dan kreeg de zwerver nog een lapke stof mee op tournee.

De dag nadien kreeg ik een supertof envelopke uit Nederland binnen. De zelfgemaakte kralenswap. Hier was ik al helemaal zenuwachtig voor, want mijn drie compagnons waren alle drie supergoeie glaskralenbrandsters. En ik een beginnend fimo-kralen-knutselaar. Dit kwam binnen:

Ik koos er het bruine paddenstoeltje en het setje licht roze kralen (van Nancy), de twee diertjes en de platte kraal met het peaceteken (van Suzanne, die de ketting startte) en de platte kraal met het bloemetje en de groene kralen (van Wanda) uit. Nu moest ik ongeveer gelijkwaardige kralen terug in de enveloppe doen, zodat Suzanne, die de enveloppe na mij kreeg, een mooie afsluiter had.
Ik deed mijn uiterste best met de fimo en denk wel dat ik een mooi pakketje terug kon sturen:

mini-snoepjes. het aardbeitje op het stukje taart is 3 mm groot.

setje van 4 kleine roosjes (waar ik belachelijk trots op ben)

setje polkadot-kralen, die bijna niet in de enveloppe geraakten omdat mijn lieve zoon ze zo graag wou hebben.

een uiltje

drie aardbeitjes

een grote kraal met regenboogsterren

Ik heb enorm genoten van het maken van de fimokralen. Nu duimen dat Suzanne ze ook leuk vindt!

Jaap de sokaap

Dit is Jaap. Jaap is een sokaap. Of sockmonkey in't engels. Jaap ligt hier al enige tijd klaar. Oorspronkelijk moest hij naar de US of A voor een swap, maar hoe ik hem ook inpakte en vacuüm zoog, Jaap was een pakketje en geen envelopje. De Belgische posterijen staan nu niet direct bekend om hun democratische prijzen, dus bleef Jaap thuis en werd de swap vervuld met een ander, kleiner aapje. Maar Jaap zocht een thuis. Een goede thuis, met kindjes die hem knuffelen en hun geheimpjes in zijn ietwat grote oren fluisteren. Mijn eigen kindjes hebben hun sockmonkey al enige tijd, dus vond ik dat Jaap een ander plekje verdiende. Ik peinsde er enige tijd over.
Tot ik vorige week bij Dutch Apple én bij Vicarno's mama de oproep las voor een hartverwarmer. Voor Roos en haar mannen, die geconfronteerd worden met De K* ziekte. En dus vertrok Jaap naar Vicarno's mama, die hem, samen met nog veel meer hartverwarmers, zal doorsturen naar Roos. Hopelijk kan hij wat traantjes drogen en warmte en veiligheid bieden in een kleine jongen zijn bedje. Dag Jaap, ga jij maar een hartje verwarmen!

(wie ook mee wil doen, kan contact opnemen met Dutch Apple (voor Nederland) en Vicarno's mama (België))

de zwerver

vrijdag 19 november stond hij voor de deur. De zwerver van het swapperdeswapforum. Hij maakte het zich direct heel comfortabel op de zetel. En gelukkig maar, want hij verbleef hier maar liefst 3 maanden. Vreselijk. Door alle tegenslag met Lotte, de kerstperiode, meer ziekte en zelf heel ziek te zijn kreeg ik gewoon geen enkel gaatje om rustig te naaien. En mijn gemakkelijke, heerlijk ruikende gast bleef dus waar hij was. 3 maanden lang. Tot ik hem vandaag echt beu was en het laatste item bijvulde. Maandag mag hij zijn tocht verder zetten, naar Marijke.
Ik haalde er deze items uit:

vingerloze wanten van Anette

een heerlijk zachte muts/col van Magda/Aurora

heerlijk ruikende voetensuikerscrub van Luna

zoals je ziet, ik hartje paars.......

Wat ik erin stopte? Dat wordt een nieuw logje, als Marijke bevestigt dat ze de zwerver zonder kleerscheuren heeft aangekregen!
Ik ben eens benieuwd, ik verzend voor het eerst via Kiala. Stukken goedkoper dan de Belgische post. Hopelijk is de service beter, want ik ben al heel wat post kwijtgeraakt de afgelopen tijd......

Zot van Antwerken

volgende week is het weer tijd voor onze maandelijkse bijeenkomst van Zot van Antwerken. Een klein groepke zijn we voorlopig, maar het is toch o zo gezellig. Zo gezellig dat ik meestal weinig tot niets doe, behalve tetteren en fouten stikken, of foute stiksels weer losmaken.

Dus om kort te gaan: woon je in de buurt van Borsbeek en heb je woensdagavond 9 februari niks te doen? mail mij dan op pippelotje at yahoo.com of vind ons op Facebook voor meer informatie.
Ik hoop tegen dan zelf genezen te zijn, want nu de kindjes (ja, meervoud) eindelijk aan het genezen zijn en beter slapen, geeft mijn eigen lijf het op, en er weer vol enthousiasme te staan. Mamamaakt, u weze gewaarschuwd, ik wil nog steeds bloemekes leren haken!

Cecilia

Met mijn twee zieke kindjes kom ik bijna nergens meer aan toe. De dagen hangen aaneen met kots kuisen, traantjes vegen, neusjes vegen, vieze kleren wassen en TV kijken met in elke arm een kacheltje. De nachten doe ik ongeveer hetzelfde en probeer ik tussendoor een half uurke te slapen. Maar toch rolde er, op een of andere manier, een fleece vestje vanonder mijn machines. Een Cecilia. uit de Ottobre van 2008. En amai, ik heb dus effectief iets gemaakt uit een echt boekske, met een echt patroon. Maar dan in mijn eigen versie. Die niet noodzakelijk beter is, want er zitten wel wat aardigheidjes is. De charme van iets huisgemaakt?

Zo is biais toevoegen aan fleece precies niet zo'n goed idee. En is overlocken in zeven haasten ook al niet zo slim. En wat is dat met die plakspray om de Avalon op zijn plaats te houden voor het borduren? na het wassen is dat een vieze plek gebleven. Daar zijn we niet zo gelukkig mee.

Maar kijk, een vestje, lekker zacht en warm, met een vlinder en een blinke-knoop, daar worden we wel blij van!

Ferre wil een truivest met een rits en een kap èn een superheldencape eraan. In het zwart. En donkerblauw. Met de donder en bliksem. We zullen er eens aan gaan beginnen ja.

een jarig Lotje

We zijn al weer even thuis hoor, maar dat liep toch niet zo vlekkenloos als gehoopt. Lotte heeft meer dan een week nodig gehad om haar draai weer te vinden, Ferre was vreselijk boos en dwars op/tegen mij en het huishouden bleef maar vierkant draaien. Vreselijk.
Ondertussen begint het zich wat te stabiliseren, dus ik hoop snel mijn stikmachien weer boven te kunnen halen en tijd te hebben voor alle projecten die bleven liggen. En enkele nieuwe, want het leven loopt gewoon voort terwijl ik stil blijf staan en dus komen er al terug verjaardagen en verzoeken aan.
Maar ik wou toch nog even stilstaan bij 8 januari, de dag waarop mijn kleine boeleke haar eerste kaarsje mocht uitblazen. Het kaarsje was papa vergeten, de kroon en de jurk lagen onafgewerkt op mama's naaitafel, de cadeautjes waren zelfs nog niet gekocht. Maar de taart was er wel, de liefde en de familie ook, evenals hun cadeautjes, veel aandacht en pannekoeken en een kroon van de verpleegsters. 's Morgens kreeg Lotte nog een nieuw 'slotje' voor de antibiotica, maar na de tranen was het feest. Mama had de afgelopen twee dagen bijna non stop gehuild, weemoed rond de eerste verjaardag en een beetje zelfmedelijden.... Maar dat was voorbij, we vierden feest!

We blazen de ballonnen op!

zelf al even klappen en liedjes zingen

Meneer Pop mag ook mee vieren!

Mama maakte ook een kroon voor mij, uit papier dan maar...

Ik krijg een kroon van verpleegster Karen, en een bord met pannenkoekjes!

En zo blij dat ik ermee ben!

komt het bezoek bijna?

pannenkoekjes eten!

Meneer Pop krijgt ook een stukje

En daar is Grote Broer met de cadeautjes!

mijn meter kwam ook.

en neefje Simon mag de kroon eens passen, al oefenen voor in April!

de taart, ze had wel een klein accidentje tijdens het vervoer, maar toch nog appetijtelijk genoeg.

mijn peter kwam ook langs! ik laat mijn kroon zien.

Tijdens het zingen krijg ik schrik, en moet mama mij even pakken.

en dan mag ik taart eten! Lekker!

Ferre zorgde voor de sfeerfoto's

En toen iedereen weer weg was kon ik heerlijk met mijn nieuwe speelgoed spelen. Danku tantes en nonkels voor mijn muziekstudio!

Ge ziet, ons verjaardagsjurke was er niet van gekomen. Maar Lotje draagt wél het vestje dat ik won bij Oontje. Alsof ze het op voorhand wist, kwam het vestje vrijdag nét op tijd aan met de post. Papa bracht het mee naar de kliniek en zo kon ons Lotje toch een zelfgemaakt kledingsstuk dragen op haar verjaardag. Oontje, echt superbedankt! het betekende zoveel voor mij die dag, dat er toch iets van het stofje, dat ik met zoveel zorg had uitgekozen voor Lotte haar feestjurk, op haar verjaardag te zien was. (Ik koos namelijk datzelfde stofje, maar dan in babyrib en grijs ipv lichtblauw) Ach, deze mama is een emotionele muts als het op haar kindjes aankomt.

. Lotte, mijn kleine roze donderwolk, groeide uit van een hulpeloos klein wurmpje, naar een stevige jongedame, die de nodige watertjes doorzwom in dat eerste levensjaar. We hopen dat haar tweede levensjaar iets minder verdriet en pijn meebrengt en we haar vrolijke lachje en twinkelende oogjes weer meer mogen zien

ziekenhuis deel 2

LOLOTJE EN IK ZIJN WEER OPGENOMEN. WE VIERDEN HAAR ERSTE VERJAARDAG OOK AL HIER  EN MOETEN NOG EEN WEEK BLIJVEN ! DAT WE KWAMEN MAANDAG DRIE JANUARI AAN MET HEEL DIKKIE KLIEREN EN WERDEN GELIJK NAAR DE AFDELING  GEBONJIURD... VOORLOPIG DUS GEEN FRISSE LUCHT VOIR ONS EN EEN EERSTE VERJAARDAG IN MINUER. SORRY VOOR HET ROEPEN ALWEER MAAR INTERNET OP DE GSM VINDT LOGJES SCHRIJVEN NIET OKE! L

de kerstcadeautjes

De combinatie van veel sneeuw en kerstinkopen zorgde voor wat hoofdbrekers. Want voor de deur werd er niet of nauwelijks gestrooid en de baan naar de 't Shopping Center bleek opeens ook geen fietspad meer te hebben. En het Wolkje had zo'n kou voeten altijd. Kortom; op cadeautjesjacht met de fiets in dat weer.... deden we dus niet.
Gelukkig is er Eloleo nog, op zo'n momenten. Met haar ellenlange lijst links naar tutorials vindt ge altijd wel iets naar eigen kunde en met de materialen die ge in huis hebt. En hoppa, een paar daagjes/avonden doorwerken en ge hebt ne stapel cadeautjes en nog altijd warme voeten.

oké, voor deze eitjeswarmers had ik geen tutorial nodig. Een pinnemuts van vilt (basis 10 cm) vastnaaien, pompom en randje eraan. klaar.

Ik maakte in totaal 6 setjes onderzetters naar een mix van verschillende tutorials die ik in bovenvernoemde lijst vond. ik haalde het simpelste eruit en experimenteerde wat met het quilten op mijn machientje. 1 setje werd bovendien vergezeld door een bijpassende set placemats. En een fles wijn.

Een omkeerbare sacoche voor De Zus, die al lang een deftige handtas wou. De binnenkant is gewoon wit, het is echt een frisse zomertas! Het patroon vond ik op Burdastyle.com en de uitleg die erbij hoorde vond ik pas na lang zoeken hier. Het duurde nogal lang voor ik doorhad dat er op het patroon gewoon een link stond bijgeschreven.

Verder maakten Ferre en ik nog kerstboomkoekjes voor bij de onderzettertjes.

En nu is het volle charge voor de eerste verjaardag van ons Wolkje over anderhalve week. Want die MOET een nieuwe jurk, door mama gemaakt. En een kroon, liefst met meisjesborduurtjes erop. En uitnodigingen en taart en een cadeautje en een verjaardagsmenu..............

Dus, alvast:

Want het ziet ernaar uit dat hier weinig blogtijd gemaakt gaat worden ;-)

nen Batman pijama

Er wordt hier wel gewerkt, maar met een bijna lopende, maar nog steeds niet tegoei slapende dochter zijn er echt te weinig uren in den dag om dan ook nog eens te bloggen. ik snap niet hoe sommige supermoeders dat doen, ik behoor duidelijk tot een andere soort (zie ook de rommel op de niet gestofzuigde mat #waarzijndiekuiskabouterkes)...... Maar bon, ik wou nu eens eindelijk met tricot leren werken, en de zoon heeft pijama's vandoen. Dan is 't niet zo moeilijk. Ik koos de combinatie niet zelf, dat deden de mannen hier in huis. Ik wou er felgeel bij, maar Ferre is o zo blij met zijn batmanstofke (met dank aan Tante Mie voor deze en nog een hele zak andere typisch jaren tachtigofwashetnunegentig stofjes). Ik had nog nooit mouwen of deftige halsopeningbiezen gemaakt, dus vergeeft mij de ruime nek. het voordeel is dat deze pijama heel snel over Ferre's hoofd geraakt, wat met de meeste kleren voor zijn leeftijd niet zo is omwille van zijn dikke.... haren. De broek vind ik super, ik ben nog steeds zelf niet overtuigd van de combinatie maar bon, de mouwen staan erin zonder rare toeren en ik heb mij enorm geamuseerd. er zal dus nog tricot volgen....

mijn lieve Louise

Eergisteren werd ze geboren. Ons nieuwste nichtje. Zo lang verwacht en zo naar uitgekeken. En plots, de dag voor de uitgerekende datum kwam ze er. Louise.
Een beetje onverwacht omdat het in de familie toch echt wel de gewoonte is om dik (letterlijk) over tijd te gaan. Niet Louise, zij vond 14-12-10 een schone getallenreeks en kwam op tijd piepen.
Natuurlijk waren wij allemaal al maanden bezig aan onze zelfgemaakte cadeautjes. Natuurlijk was er bij niemand ook maar iets af. Gelukkig was ik vooruitziend en maakte ik een kleine Black Apple Doll in de juiste kleuren (helaas vergat ik een foto te trekken, terwijl dit toch al de schoonste was die ik maakte) voor het geval dat Spruitje het levenslicht zag voor of op de UD. En even gelukkiglijk had ik nog heel de avond de 14e om mijn eigenlijke cadeau af te werken, een speelboog.
Met dank aan de dames van Zot van Antwerken, want zonder hen was ik waarschijnlijk nooit op het idee gekomen om ergens een speelboog tweedehands te kopen, dat ding te slopen om de bogen opnieuw te bekleden. Dat idee bespaarde mij heel wat kopzorgen en kijk......... 't is gelukt. Gisteren gingen we ons kakelvers nichtje knuffelen en kwamen we niet met lege handen.

slome sloefen

Bon, de goesting om te bloggen was efkes niet aanwezig. Er moest serieus uitgeziekt worden en dat huishouden geraakt(e) maar niet op orde. En nu ons Roos Wolkske na bijna 11 maanden eindelijk langer dan 2u achter elkaar begint te gaan slapen, merkt ge pas ècht hoe moe ge zijt. Dus alle beschikbare uren worden momenteel in de zetel of in't bed doorgebracht en de rest aan't stikmachien. Er wordt heel binnenkort een boeleke verwacht bij mijn broer, daarmee dus.
Maar daarover later meer.
Ondertussen heb ik uw mening nodig. Over mijn nief sloefen. Want we hebben ambras. Mijne vent vindt ze verschrikkelijk, ik vind ze zalig comfortabel en warm. Verzekerst nu met deze temperaturen, een niet geïsoleerd appartement, veel wind laag bij de grond en dus kou voeten,  vind ik die argumenten doorslaggevend. Man echter blaast minachtend door zijn neus. "Amai, voor mij moete der zeker zo geen maken zenne, zo lelijk."
Hmm.
Wat vindt u?
en schroom vooral niet om ze ook lelijk te vinden, ik ga u der niet vies van bezien.

Technische kant: ik ging naar de lijst van eloleo en koos dit patroon voor babybotjes, maakte eerst een (te klein) paar voor Lotje en vergrootte datzelfde patroon tot een 40 voor mezelf.
Ja, ze slobberen, maar dat is dan ook de bedoeling....